نخستین نگاهی که ما را به هم دوخت

پر از نور بودم

همه شوق بودی


همه شور بودم


چه خوش لحظه هایی که دزدانه از هم


نگاهی ربودیم و رازی نهفتیم


چه خوش لحظه هایی که می خواهمت را


به شرم و خموشی نگفتیم و گفتیم


دو آوای تنهای سرگشته بودیم


رها در گذرگاه هستی


به سوی هم از دورها پر گشودیم


چه خوش لحظه هایی که هم را شنیدیم


چه خوش لحظه هایی که در هم وزیدیم


چه خوش لحظه هایی که در پرده ی عشق


چو یک نغمه ی شاد با هم شکفتیم

چه شبها ، چه شبها که همراه حافظ


در آن کهکشانهای رنگین


در آن بی کرانهای سرشار از نرگس و نسترن ،یاس و نسرین


ز بسیاری شوق و شادی نخفتیم


تو با آن صفای خدایی


تو با آن دل و جان سرشار از روشنایی


از این خاکیان دور بودی


من آن مرغ شیدا


در آن باغ بالنده در عطر و رؤیا


بر آن شاخه های فرا رفته تا عالم بی خیالی

چه مغرور بودم ... چه مغرور بودم


من و تو چه دنیای پهناوری آفریدیم


من و تو به سوی افق های نا آشنا پر کشیدیم


من و تو ندانسته دانسته رفتیم و رفتیم و رفتیم


چنان شاد،خوش،گرم،پویا


که گفتی به سر منزل آرزو ها رسیدیم


دریغا دریغا ،ندیدیم


که دستی در آن آسمانها


چه بر لوح پیشانی ما نوشته است

دریغا در آن قصّه ها و غزل ها نخواندیم


که آب و گل عشق با غم سرشته است


فریب و فسون جهان را


تو کر بودی ای دوست و من کور بودم

از آن روزها آه عمری گذشته است


من و تو دگرگونه گشتیم


دنیا دگرگونه گشته است


در این روزگاران بی روشنایی


در این تیره شبهای غمگین


که دیگر ندانی کجایم! ندانم کجایی

چو با یاد آن روزها می نشینم


چو یاد تو را پیش رو می نشانم

دل جاودان عاشقم را


به دنبال آن لحظه ها می کشانم

سرشتی به همراه این بیتها می فشانم


نخستین نگاهی که ما را به هم دوخت


نخستین سلامی که در جان ما شعله افروخت


نخستین کلامی که دلهای ما را

به بوی خوش آشنایی سپرد و


به مهمانی عشق برد


پر از مهر بودی

پر از نور بودم

همه شوق بودی



همه شور بودم

ای نازنینم ، با من باش
تنها امید و بهانه برای زنده بودنم باش ، در تنهایی هایم تو بیا و در رویاهایم باش!
تنهای تنها برای من باش ، این قلب شکسته ام برای توست
همیشه و همیشه در کنار آن باش !
ای نازنینم تو تنها عشق و یار منی ، پس با من بمان ، عاشق بمان
و برای همیشه در این قلب دیوانه ام باش !

دنیا را بد ساخته اند 

 کسی را که دوست داری، 

 تورادوست نمی دارد.

کسی که تورا دوست دارد ،تو دوستش نمی داری     

      اما کسی که تو

دوستش داری و او هم تو را دوست دارد  

  به رسم و آئین هرگز

به هم نمی رسند. 

و این رنج است . زندگی یعنی همین " (دکتر شریعتی )

با یاد تو این ستاره ها رنگی بود 

این دفتر خاطرات من سنگی بود

از درس کلاس عاشقی سهمم باز

یک زنگ فقط دوری و دلتنگی بود 

کاش هفت ساله بودم

روی نیمکت چوبی می نشستم

مداد سوسماری در دست

باصدای تو دیکته می نوشتم

تو می گفتی بنویس دلتنگی

من آن را اشتباه می نگاشتم

اخمی بر چهره می نشاندی و من

به جبران

دلتنگی را هزار بار می نوشتم!

 

منبع : وبلاگ آسمانی کویر

دلم تنگ است این شبها، یقین دارم که می دانی

صدای غربت من را از احساسم تو می خوانی

شدم از درد تنهایی گلی پژمرده و غمگین

بیا ای ابر پاییزی که دردم را تو می دانی

برچسب‌ها: دلم تنگ است

می گویم دوستت دارم

شاید تصور کنی تنها چند واژه ی ساده را درکنار هم گذاشته ام

و جمله ای را بیان کرده ام

اما این تنها یک جمله نیست

دنیای لبریز از رویاهای سرخ و سبز.

همین جمله کوتاه آری همین چند واژه خود کتابیست

سرشار از معنای دوستت دارم

یعنی بی حضور تو زندگی برایم بی معناست .

وقتی که تو را دیدم بذر عشق در قلبم کاشته شد

با محبت آن را آبیاری کردم و با لطافت آن را نورانی کردم

و اینک عشقت در قلبم سر به فلک کشیده

و جوانه های خاطره را به میوه های آرزو سپرده

من با دستان انتظار میوه هایت را می چینم

و لبریز از امید فریاد می کشم

تک درخت عشق و امید و آرزوی من با تمام وجود دوستت دارم .

آخه من هیچی ندارم
كه نثاره تو كنم
تا فدای چشمای مثل بهاره تو كنم
میدرخشی مثل یك تیكه جواهر توی جمع
من میترسم عاقبت یه روز قمارت بكنم
من مثل شبای بی ستاره سرد و خالیم
خب میترسم جای عشق غصه رو یار تو كنم
تو مثل قصه پر از خاطره هستی نمیخوام
منه بی نشون تورو نشونه دارت بكنم
تو كه بی قراره دیدن شب و ستاره ای
واسه دیدن ستاره بی قرارت بكنم
مثل دریا بی قراری نمیتونی بمونی
من چرا مثل یه بركه موندگارت بكنم
من مثل شبای بی ستاره سرد و خالیم
خب میترسم جای عشق غصه رو یار تو كنم
تو بگو خودت بگو با تو بمونم یا برم
آخه من هیچ نمیخوام كه غصه دارت بكنم...

دیشب از دلتنگیت بغضی گلویم را شکست

گریه ای شد بر فراز آرزوهایم نشست

من نگاهت را کشیدم روی تاریخ غزل

تا بماند یادی از روزی که بر قلبم نشست . . .

کاش عشق را از پلک های خود می آموختیم

پلک هایی که تا وقتی خون

در رگ هایشان جاری است هردم برهم بوسه می زنند

پلک هایی که از سحر تا پاسی از شب

برای در آغوش کشیدن هم لحظه شماری می کنند

پلک هایی که حتی برای دقیقه ای کوتاه هم نمی توانند

دوری از یکدیگر را تاب بیاورند پلک هایی که

در لحظه مرگ هم در آغوش یکدیگر جان می دهند

عشق را باید از آن ها آموخت …!

رفته ای اینک ، اما ایا
باز برمی گردی ؟
چه تمنای محالی دارم
خنده ام می گیرد
چه شبی بود و چه روزی افسوس
با شبان رازی بود
روزها شوری داشت
ما پرستوها را
از سر شاخه به بانگ هی ، هی
می پراندیم در آغوش فضا
ما قناریها را
از درون قفس سرد رها می کردیم
آرزو می کردم
دشت سرشار ز سبرسبزی رویا ها را
من گمان می کردم
دوستی همچون سروی سرسبز
چارفصلش همه آراستگی ست
من چه می دانستم
هیبت باد زمستانی هست
من چه می دانستم
سبزه می پژمرد از بی آبی
سبزه یخ می زند از سردی دی
من چه می دانستم
دل هر کس دل نیست
قلبها ز آهن و سنگ
قلبها بی خبر از عاطفه اند

آخرین حرف تو چیست؟

قصه از حنجره ایست که گره خورده به بغض

صحبت از خاطره ایست که نشسته لب حوض

یک طرف خاطره ها!

یک طرف پنجره ها!

در همه آوازها! حرف آخر زیباست!

آخرین حرف تو چیست که به آن تکیه کنم؟

حرف من دیدن پرواز تو در فرداهاست

بیا گناه ندارد به هم نگاه کنیم

و تازه،داشته باشد،بیا گناه کنیم

بیا بساط قرار و گل و محبت را

دوباره دست به هم داده، روبراه کنیم

اگر به خاطر هم عاشقانه بر خیزیم

نمی رسیم به جایی که اشتباه کنیم

برای دلخوشی چشم هایمان هم هست

بیا گناه ندارد به هم نگاه کنیم